Και κάπως έτσι απλά, αβίαστα σου ξανάρχεται να μπεις στην κουζίνα. Λαχταράς μυρωδιές και γεύσεις, κάπως η μνήμη ανασύρει συνδυασμούς, πρώτες ύλες, τρόπους παρασκευής κι όλα μοιάζουν και πάλι φυσιολογικά. 

Τι κι αν είχα να σταθώ μπρος στον πάγκο ζαχαροπλαστικής μου αρκετό καιρό; Να λερωθώ, να σκονίσω τα πάντα με λευκό αλεύρι, άχνη ζάχαρη και με πιτσιλιές λιωμένης κουβερτούρας; Σε πεθύμησα βρε. Αλήθεια! Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, μα συνέβη. 

Βάζω πλάνο να χωθώ στην κουζίνα μου για αρκετές ώρες, ώστε να φτιάξω τα περιβόητα κουλουράκια μου. Και φέτος! Να τα τυλίξω μέσα σε πανέμορφα ξύλινα κουτιά, να κλείσω τα σακούλια τους με κορδέλες, αυτοκόλλητα και γιορτινά κλιπ και να τα στείλω στους αγαπημένους μου. Στην πατρίδα. Αθήνα! Ελλάδα!

Αχ, αχ! 

Έκλεισα 1 χρόνο μακριά. Τα «κατάφερα». Και η κανέλα, η μελάσα, το πορτοκάλι, οι μαρμελάδες, οι σοκολατένιες σταγόνες και η χειροποίητη βασιλόπιτα θα είναι και φέτος ωδή προς ό,τι φτιάχνει η ανθρώπινη ψυχή. Όλα είναι γύρω-γύρω. Δεν ανήκουμε πουθενά. Τελικά. Όλα είναι εύκολα, όλα είναι παντού, πιθανά. Και τίποτε δεν ανήκει σε κανέναν.

Χρόνια πολλά… χρόνια μαζί! Νόστιμα, σπιτικά κι ελπιδοφόρα.